W tej materii wciąż jest ciekawie, zaś rozgrywka zawsze może być prowadzona w odmienny sposób. Warto przy tym zwracać uwagę na interaktywne środowisko, dzięki czemu można bez trudu potraktować przeciwników otaczającymi przedmiotami. Ale to nie wszystko, gdyż przykładowo rozgniecenie oprycha w salonie wpłynie istotnie na zmianę wystroju wnętrza. Nie inaczej będzie w przypadku dzikiej szarży z miniguna, czy wykorzystanie łatwopalnych substancji, które skierujemy w stronę zbliżających się kłopotów - akcja nie zwalnia tu nawet na moment, co podyktowane jest także sposobem prowadzenia fabuły. Ta bowiem - podobnie jak w części pierwszej - opiera się na eksplorowaniu kolejnych zakamarków zatopionego Rapture, słuchaniu i śledzeniu tego co mają do powiedzenia napotkane postaci, a przy tym na zbieraniu i odsłuchiwaniu pamiętników pozostawionych przez dawnych mieszkańców podwodnego miasta. Wszystko to oczywiście z perspektywy pierwszej osoby oraz - co istotne dla tempa przebiegu rozgrywki - z przytupem i bez zbędnego przynudzania.

Na bal przebierańców, strój w sam raz

Wspomniana już interakcja z otoczeniem, a także podwodny świat stylizowany na okres powojenny XX wieku doskonale radzą sobie na wysłużonym już Unreal Engine 3 przy wsparciu fizyki serwowanej przez Havoc. Całość jest znacznie bardziej dopracowana niż pierwowzór, ciesząc oczy wyrazistymi postaciami, miejscami wręcz komiczną mimiką twarzy serwowaną przez Little Sister, ale także pierwszoligowo przedstawionym środowiskiem. Podtopione lokacje na tle szczegółowo wykonanych elementów otoczenia robi piorunujące wrażenie. Jeśli dodamy do tego sugestywnie brzmiącą ścieżkę dźwiękową dopasowaną do epoki rozgrywanej akcji, a także dokładnie , to momentalnie wnikniemy w świat pulsujący na naszych ekranach zapominając o otaczającej nas rzeczywistości. Jak wspominałem na początku, druga część doczekała się trybu multiplayer. Można w nim rywalizować maksymalnie do 10 osób.