Raz, że nieliniowość okazała się iluzją, a dwa - świat, który przychodzi nam wyczyścić jest mało wyraźny od strony głównego konfliktu. Wiemy kto jest zły, ale nie wiemy dlaczego - jest bo tak i to powinno nam wystarczyć. Oczywiście twórcy maskują ten mankament na rozmaite sposoby - olbrzymia ilość questów pobocznych, interakcja z drużyną, czy ogromny świat. Faktycznie te elementy zasługują na pochwałę i nie pozwalają się oderwać od gry, jednak niesmak pozostaje - nie tak miała być poprowadzona historia, a już na pewno nie w wykonaniu Bioware!

Świat? Bardzo rozległy. Lokacje? Różnorodne. Nie radzę jednak nakręcać się na swobodę rodem z dzieł Bethesdy. Tutaj poszczególne miejsca odwiedzamy z poziomu mapy świata, co zabija trochę bezkresne przemierzanie krain. Rozgrywka przez to trochę zwalnia, a i występuje większe poczucie liniowości lokacji. Nie można jednak specjalnie narzekać, gdyż ogrom w połączeniu z urozmaiceniem terenów (chłodne i ponure fortyfikacje, pradawne świątynie, opuszczone wioski, mroczne lasy, czy piekielne podziemia niech będą tu dobrym przykładem) potrafi zatrzymać na dłużej ciesząc nie tylko widokiem, lecz także klimatyczną ścieżką dźwiękową, która raz potrafi ukołysać, zaś innym razem pobudzić do ostrej batalii.

Ewidentnie nie dbał o zęby

Skoro o tej ostatniej mowa to bardzo ciekawiły mnie jeszcze przed premierą gry obiecywane różnice pomiędzy wersją na PC, a konsolową. W przypadku PS3 twórcy zastosowali hybrydę systemów znanych chociażby z Summoner oraz FFXII. Przed rozpoczęciem batalii wybieramy poszczególne komendy (atak, obrona, leczenie, magia itp.) i przypisujemy je pod każdą postać, która wykonuje je automatycznie. Oczywiście w dowolnej chwili możemy wziąć w swoje ręce kontrolę nad daną postacią - gdy widzimy np. że kończy się jej magia - nadając inną właściwość.