Jeśli do tej pory istniała grupa uważająca, że świat tworzony w kolejnych odsłonach jest liniowy do bólu, to tutaj polecam uważać szczególnie cierpiącym na klaustrofobię. Niestety nie ma w tym krzty przesady, bowiem pomimo wspaniałych widoków jesteśmy z góry zmuszani do poruszania się po określonych ścieżkach, które – co najgorsze – są w dużej części gry wąskimi korytarzami bez możliwości choćby najmniejszego rozwidlenia dróg. Obawiam się, że ten element może wiele osób już na starcie zniechęcić do poznania historii…

Skoro zaś o niej mowa, to jest to na pewno jeden z najmocniejszych elementów. Każdy z 6 bohaterów wchodzący w skład drużyny ma swój niepowtarzalny charakter oraz motywy działań popychające oglądane wydarzenia do przodu. Z pewnością nie można tu narzekać na nudę i już po pierwszych paru scenkach chce się śledzić historię do samego końca.

Ekologiczny dymek?

Zbuntowana Lightning wyruszająca na pomoc swojej młodszej siostrze, Snow – założyciel grupy NORA walczącej z wojskiem dążącym do egzekucji niewinnych cywili pod pretekstem przesiedlenia, Sazh – murzyn z afro na głowie, który z początku wydaje się mało poważny, by później zaskoczyć swoją historią. Nie inaczej będzie w przypadku Vanille, Hope i Fang, o których lepiej nie pisać w obawie przed spoilerami. Pewne jest, że twisty fabularne pojawią się niejednokrotnie, zaś związki pomiędzy danymi charakterami czy toczącymi się wydarzeniami pozostawią w geście całkowitego zdumienia nawet, jeśli trafnie odczytamy nadchodzący wątek.