rzeczy. Z drugiej strony mamy doskonałą animację, dzięki czemu nawet najbardziej dynamiczne sceny wyglądają znakomicie i nie pojawiają się najmniejsze zwolnienia.

Oprawa audio prezentuje się zdecydowanie lepiej, ale też i nie idealnie. Muzyka jest bardzo klimatyczna (zwłaszcza utwór w menu) i znakomicie ilustruje wydarzenia rozgrywające się na ekranie. Równie przyzwoite są wszelakie odgłosy pola walki oraz wystrzały i eksplozje. Niestety głosy podłożone pod konkretne postacie nie robią już tak piorunującego wrażenia. O zgrozo - nie wiem czy ktoś się zastanowił, albo policzył po ile razy powtarzane są te same kwestie. Po kilkunastu minutach słuchania identycznych sekwencji przychodzi chęć na wymioty. Nie wiem dlaczego tak to rozegrano, ale spokojnie można było nagrać kilka odpowiedników i miksować je w różnej kolejności, żeby ulżyć cierpieniom graczy. Kwestia - "Remember your promise to Merino" - śni mi się po nocach!

Jeśli liczyliście, że jeśli nie singiel, to może chociaż multi da radę, to muszę Was nieco ostudzić. Nic nadzwyczajnego. Rozgrywka może odbywać się lokalnie na podzielonym ekranie lub online. Nie ma tu może wielkiego urodzaju w tryby rozgrywki, ale przynajmniej pojawia się okazja dłuższej bytności w grze niż w opcji singlowej zapewniającej ok. 8 godzin zabawy. Najfajniej jest, gdy za przeciwników bądź też pomagierów mamy żywych ludzi, gdyż kłania się tu ponownie poruszany już temat ubogiego w intelekt SI.

Pierwsze chwile rozgrywki to mieszane odczucia i niepewność w jakim kierunku pójdzie gra, jako całość. Jak dla mnie widać tu sporo elementów z Halo, Half-Life'a i leciutkie echa TimeSplitters. Taka mieszanka wydaje mi się odpowiednia, o ile jest właściwie podana. Niestety w tym wypadku sprawa się nie udała. Największym mankamentem Haze jest to, że jest to produkcja bardzo nierówna. Widać to najlepiej na przykładzie poszczególnych map. Jedne z nich są znakomite, naszpikowane ciekawymi elementami i świeżymi pomysłami, a z drugiej strony pojawiają się nudne i beznadziejnie grywalne wynalazki, które momentami wręcz odpychają. Wystarczy porównać sobie scenę pościgu za olbrzymim transportowcem (dla jasności podkreślę, że piszę tylko o pościgu, bo samo szwendanie się po wnętrzu to już typówka) - napakowana akcją, dynamiczna, świetnie zaprojektowana i pochłaniająca bez reszty - z okropnie oklepaną akcją polegającą na eskortowaniu wyrzutni rakiet przez most. W tym drugim wypadku nuda, standard. Jedzie sobie wielkie bydle i trzeba uważać, aby nie dostać się pod ogromne koła, bo kierowca ani myśli kontrolować, co się dzieje. Sunie bezmyślnie do przodu i nie zwalnia nawet, gdy pojawia się przed nim spory, zaminowany odcinek. Domyślam się, że autorzy chcieli w jakiś sposób wymusić na nas pośpiech i utrudnić nieco zadanie, ale nie zmienia to faktu, że wynik jest bardzo kiepski. Oczywiście takiego „huśtania” pomiędzy kiepskimi i bardzo dobrymi momentami jest więcej, ale nie zdradzę tutaj wszystkiego.

Niestety nie udało się! Tandem Free Radical - Ubisoft zaserwował nam FPSa, który nie jest w stanie sprostać pokładanych w nim oczekiwań. Przecież Haze, może nie wprost, ale jednak był szykowany na pogromcę albo przynajmniej równoważnika Halo. Jeśli jednak wciąż zastanawiacie się nad zakupem tej pozycji, to mogę z czystym sumieniem powiedzieć, że oceniając całościowo, jest to mocny średniak zapewniający kilka dobrze spędzonych godzin. Ponieważ w bibliotece PS3 niezbyt przelewa się w grach to można się pokusić, jeśli macie wolne środki i nie gracie dla przykładu w Metal Gear Solid 4. ;)