Jedna z najładniejszych aren w grze, choć do śniegu z Uncharted 2 trochę brakuje

Odczuwalne zmiany na niekorzyść dotknęły także movementu (poruszania), sidestepów (zejścia na boki) oraz backdashy (błyskawiczne uniki do tyłu). Postaci wydają się teraz bardziej toporne przy prowadzeniu, co jest kolejnym ukłonem w stronę Tekken Taga. Sidestepy również nie są już tak precyzyjne jak choćby w TK5/DR, przez co znacznie trudniej posadzić przeciwnikowi rzut z boku, czy wyminąć jego ciosy. Osłabienie backdashy zaś będzie szczególnie dotkliwe dla operatorów Mishim (Devil Jin, Heihachi oraz Kazuya), bowiem zagranie to stanowiło kluczową strategię rozgrywania pojedynków. Teraz trzeba się nastawić na częstsze parcie do przodu i błyskawiczny atak, co jest kolejnym argumentem przemawiającym za pójściem w stronę arcade'owego modelu rozgrywki.

Poza tymi nowinkami Tekken 6 nie wprowadza praktycznie niczego nowego. Większość ciosów została żywcem przeniesiona z TK5/DR, system ścian pozostał praktycznie nietknięty, nowych - a przede wszystkim użytecznych - ciosów jest jak na lekarstwo. Doszły za to kilkupoziomowe areny, pozwalające na rozwalenie podłoża w trakcie juggli, a następnie ich kontynuacja na niższym poziomie. Poza efektem wizualnym i zmianą otoczenia nie przynosi to żadnej korzyści, a jedynie możliwość kontynuowania zaczętej na wyższej kondygnacji akcji.

Oprawa wizualna każdej kolejnej części wyznaczała standardy utrzymujące się w panteonie na długo po premierze. Rewelacyjne modele postaci, animacja ciosów, szalejąca przed oczami paleta barw, a wszystko to na tle zapierających dech w piersi aren powodujących ślinotok, do czasu otrząśnięcia się z osłupienia po przegranej walce. Tym razem jednak panowie z Namco poszli po najmniejszej linii oporu. Zapomnijcie o wodotryskach graficznych i zbieraniu szczęki z podłogi. Doczekaliśmy się wprawdzie solidnej oprawy, jednak patrząc na obecną sytuację rynku nie mamy prawa zostać znokautowani przez grafikę. Najbardziej dopieszczono modele postaci, od których bije sporą ilością szczegółów, mimiką twarzy, a także dopieszczoną animacją. Ponadto kamera jest teraz umiejscowiona bliżej pola walki, przez co fajterzy są znacznie więksi w stosunku do TK5/DR. Szkoda tylko, że pozostałe składowe oprawy powodują niesmak. Średnie tekstury otoczenia w tle na którym toczy się walka, kanciastość postaci, czy zbytnie nasycenie kolorów (obserwowane zwłaszcza przy aktywacji Rage'a), dla wytrawnego oka aż za bardzo rzucają się w oczy. Mamy tu wprawdzie kilka perełek, jak choćby Manji Valley (sugestywnie oddziałująca na zmysły arena tocząca się na tle górskich szlaków pokrytych śniegiem), czy też Urban War Zone (mający miejsce na polu walki otoczonej przejeżdżającym czołgiem i popękaną od działań wojennych ulicą), jednak przy łącznej ilości 18 aren szybko rozpraszają się w tłumie. Owszem, wraz ze zgłębianiem się w potyczki element ten przechodzi na dalszy plan, by z czasem zostać kompletnie zapomniany, jednak fakt pozostaje faktem - Namco poszło po najmniejszej lini oporu zapewne sądząc, że jeśli nie innowacją graficzną, to nowymi trybami rozgrywki zostaną uznani na podium.