jest to może nagminna sytuacja, ale ojcowie „Crasha” powinni zwrócić na ten element szczególną uwagę w nadchodzącej kontynuacji.

Skoro już nawiązałem do GoWa, to muszę tu wspomnieć o zachowaniu przeciwników, co przekłada się na wymagający, a przy tym odpowiednio stonowany poziom trudności. Piraci - zwłaszcza na poziomie Crushing - zachowują się zdecydowanie bardziej agresywnie niż Locuści na najwyższym. Bezustannie gnębią granatami, potrafią oflankować w najmniej oczekiwanym momencie, zaś ilość egzekwowanych head shotów potrafi wstrzymać oddech niejednemu wymiataczowi - kolejna zaleta odhaczona ;).

Jak przy tym wypadła fizyka postaci? Naughty Dog od czasów pierwszego Crasha bardzo pewnie czuje się w obozie Sony. Nie powinno zatem dziwić maksymalne dopieszczenie. Odbywające się między postaciami rozmowy są przekonująco artykułowane. Gestykulacja, grymasy twarzy, a przede wszystkim sterowanie Nathanem to klasa zerowa, stojąca ponad większością obecnych produkcji. Już bieg potrafi wstrzymać oddech, kiedy zorientujemy się, że nasza szybkość uzależniona jest od ukształtowania terenu oraz nacisku ze strony napotkanych zbirów. Zastrzeżeń nie stwierdzono również w temacie wspinaczki, skoków, czy zachowania w trakcie wymiany ognia - full pro, jak to mawiają na mojej dzielni ;).

Wyśmienita fizyka musiała iść w parze z fenomenalną oprawą AV w przypadku takiego tytułu. Rezultat końcowy zaś przeszedł najśmielsze oczekiwania. Amazońskie tereny, które przyjdzie nam zwiedzić masakrują zarówno ogromną powierzchnią, zróżnicowaniem środowiska, zmiennością warunków pogodowych, jak i klimatem wypływającym z poznawania kolejnych hektarów, skrywających mroczny sekret Francis Drake’a. Bujna roślinność, zapomniane przez cywilizacje budowle, pradawne świątynie, ogromna forteca osłaniana śmiertelnymi pułapkami, niesłychanie elektryzujące, a przy tym czyste morze, niebo tonące w kłębiastych chmurach, czy zło powoli wyczuwalne w powietrzu - każdy ten element olśniewa, nie pozwalając nam wyjść z podziwu jeszcze długo po zakończeniu zabawy. Na dokładkę przez całą grę towarzyszyć nam będą utwory Grega Edmonsona, którego nieskromnie mogę zaliczyć do panteonu najlepszych kompozytorów muzyki do gry przygodowej. Momentami stawałem jak zahipnotyzowany nad brzegiem morza oglądając rozbujane fale na tle czystego nieba w połączeniu z melancholijnie niepokojącą melodią, przerywaną okresowo przez niepokój mew. Takich motywów jest w grze ogromna ilość, a ja mimo tego, że zaliczyłem grę trzykrotnie, to wciąż mam przed oczami obraz niektórych scenerii. W tym aspekcie z pewnością nie jestem odosobniony, co raczej mówi samo za siebie.

Wspomniałem o ilości przejść nie bez kozery, bowiem gra motywuje nas do kilkukrotnego ukończenia. Nie będę zdradzał szczegółów, ale nagrody za przejście gry na odpowiednim poziomie trudności i zdobycie określonych umiejętności wynagrodzą nam nasze trudy z nawiązką. Co najbardziej ucieszy hardcorowców, to wymagania postawione przez grę, wiążące się przy tym ze zdobyciem jak największej liczby trophies. Zabicie odpowiedniej liczby osób określoną spluwą - których ilość wydaje się bez zarzutu - czy też dokonanie mordu w określony sposób X razy pod rząd … tych i podobnych zadań czeka nas w grze kilkadziesiąt, co skutecznie podnosi replayability przygodom Nate’a.

Uncharted: Drake’s Fortune ociera niemal o ideał. Zawiera wszystkie aspekty, które powinna zawierać gra przygodowa. Z łatwością bierze na jednego strzała nowsze Tomb Raidery. Rozmachem i filmowym przedstawieniem akcji jawi się jako bogate rozwinięcie Kane and Lynch’a, a przy tym wykorzystuje Cover System znacznie bardziej intuicyjniej i praktyczniej, wymagając intensywniejszego myślenia niż Gears of War. Mieszanka zaiście piorunująca, a przy tym rażąca każdego przypadkowego miłośnika gatunku. Cząstkowe punkty odjąć należy za sporadyczne niezrozumienie się gracza z Drake’iem w trakcie wykorzystywania Cover Systemu, a także występujące miejscami bugi, na które z czasem i tak przymkniecie oko. Jeśli posiadasz PS3 i jeszcze nie skosztowałeś dzieła ND, a przy tym pragniesz przegapić jedną z najlepszych przygód na „chlebaku”, daruj sobię tą grę. Pozostali i tak wiedzą co należy zrobić - z zaciśniętymi pięściami czekać na Uncharted 2, mając nadzieję, że obok równie genialnego singla, multi zmiecie nas doszczętnie, nie pozostawiając za sobą jakichkolwiek wątpliwości.