W zrozumiałej wersji zabrakło ponadto kilka mini gier. O ile quiz historyczny czy Mahjong można jeszcze przeboleć, tak mocne okrojenie podrywania panienek jest nie do przyjęcia. Można wprawdzie poznawać kolejne, ale teraz robimy to głównie w barach, czy na zakupach, a poza tym nie ma już tylu możliwości kombinowania z przypodobaniem się (testowanie nowych perfum, kuszenie prezentami i rozmaite reakcje na nie). Szkoda, gdyż element ten w poprzednich częściach był bardzo mocno rozwinięty, zapewniając nie tylko dodatkowe godziny, lecz także nowe wątki fabularne.

Udźwiękowienie nie budzi zastrzeżeń, soundtrack znakomicie oddaje japońską aurę zwiedzanych miast i miasteczek. Voice – acting także sprawuje się dobrze, co jest o tyle ważne, że przejawia się tu sporo istotnych dla fabuły postaci (w tym starzy znajomi z jedynki i dwójki). Nie mogę już tak dobrego słowa powiedzieć o grafice. O ile modele postaci są wykonane starannie, zaś horyzont prezentuje ogromny teren pełen szczegółów, tak stylistyka świata kłuje po oczach swoją plastycznością. Miasto mimo iż tętni życiem, to jednak ma się wrażenie omijania kukieł pozbawionych bodźców (pomijając jeden skrypt w trakcie rozpychania się w tłumie). Zapomnij także o jakiejkolwiek większej interakcji z otoczeniem w trakcie zwiedzania miasta. Wprawdzie takowe występuje, jednak dopiero po przeniesieniu na pole walki. Oczywiście i tutaj nie mogło zabraknąć elementów stricte bijatykowych. Doszły wprawdzie nowe zagrania, zaś sam Kazuma jeszcze nigdy nie był tak brutalny w swych działaniach, jednak w dalszym ciągu system walki jest ubogi niczym z klasycznych automatowych nawalanek Capcomu. Osobiście zawsze w Yakuzie stawiałem na pierwszym miejscu fabułę. O ile jednak wcześniej prostota walk mnie nie raziła, tak teraz uważam, iż jednak wypadałoby w końcu zrobić większy krok do przodu. Sega jednak znów wolała pójść na łatwiznę, dzięki czemu po raz trzeci walka sprowadza się do wciskania bez namysłu sekwencji klawiszy (można ambitniej ale na dłuższą metę nie robi to różnicy) w oczekiwaniu na aurę zwiększającą zadawane przez nas obrażenia.

Japońska rzeczywistość

Yakuza 3 to solidna, a przede wszystkim długa pozycja. Zrobienie calaka spokojnie zajmie ok. 40 godzin. W dalszym ciągu zabawa sprowadza się do eksploracji miast, wykonywaniu questów głównych i pobocznych, a wszystko na tle ruchliwych uliczek. Szkoda tylko, że nie pokuszono się na większe innowacje. Wszystko to już znamy i wyłącznie przez wzgląd na poprzedników będziemy brnęli dalej. Nowi w temacie mogą się błyskawicznie zniechęcić, ale i w tej grupie jest nadzieja. Skierowana przede wszystkim dla fanów azjatyckich klimatów chcących ponadto zrelaksować przy licznych mini gierkach. Rozgrywka zaś w dalszym ciągu nie należy do szczególnie wymagających. System walki nie wprowadził większych innowacji, okrojono najciekawsze questy związane z poznawaniem kobiet, zaś fabuła ustępuje poprzednikom. Jest dobrze, ale to najsłabsza część serii. Pozostaje czekać na czwartą odsłonę, która w Japonii już zakreśla pierwsze kręgi. Trójkę zaś polecam wyłącznie miłośnikom nurtu i hardcorowcom.