Designem i brutalnością nasz bohater mocno próbuje zaimponować Kratosowi. I nie powiem, wychodzi mu to całkiem nieźle. Najpierw potyczka ze śmiercią, której pokonanie zaowocuje nową zabawką w naszym ekwipunku – kilkumetrową kosą dodającą uroku i charyzmy, bez której bohater początkowo wygląda ... a właściwie nie wygląda. Kiedy już trzymamy w rękach nowy oręż możemy zacząć zabawę. Wymachy w dowolną stronę, kręcenie bronią przy akompaniamencie rozczłonkowywanych ciał i nieprzyzwoitych jęków, możliwość zwiększenia zasięgu naszej broni, czy w końcu nieodzowne finishery: wbijanie kosy w sam środek szyi i przeciągnięcie wzdłuż wnętrzności bądź głowy błyskawicznie znikającej w powietrzu, rozerwanie nieszczęśników na pół, a nawet zabawy rękojeścią – jest wybornie, ale też nie tak różnorodnie jak w przypadku GoW. Szkoda, gdyż można było popracować nad tym elementem dłużej, co jednak nie ujmuje mu w żadnym wypadku z efekciarstwa.

Kto od kosy wojuje ten od kosy ginie

Skoro już jesteśmy przy tym ostatnim, to nie można go odmówić, widząc z jaką gracją i pomysłowością zostało wykonane lokacje oraz przeciwnicy – o nich jednak za moment. Dante przemierza przez 9 kręgów piekielnych w celu odbicia swojej ukochanej Beatrycze po tym, jak wracając z krucjaty zesłał na siebie i najbliższych klątwę. Opierając się o fabułę Boskiej Komedii, poszczególne kręgi wzorowane są na grzechach głównych oraz samej siedziby Szatana. Z tym zaś wiąże się różnorodność zwiedzanych zakątków piekła i zamieszkujących go grzeszników. W trakcie podróży będzie nam pomagał Vergil – odpowiednik książkowego poety Wergiliusza. Warto tu jeszcze dodać o sukcesywnie podawanej biografii samego Dante Alighieri – mała rzecz, a pozwalająca na przyswojenie kilku ciekawostek dotyczących pisarza.