Noby Noby Boy żyje w świecie, na który składają się mapy, będące jego niewielkimi wycinkami, zawieszonymi w przestrzeni. Na mapach zawsze panuje spory ruch i zobaczycie tutaj mnóstwo rozpoznawalnych stworzeń, ale także i takie kompletnie niecodzienne oraz całe stada zwierzaków, czy też rozmaitych przedmiotów. Z góry co chwila spada jakiś nowy element i jest zupełnie niesamowicie.

Nawet instrukcję i wprowadzenie do rozgrywki potraktowano bardzo odjazdowo. Manual przemierzamy przesuwającym się w nim dwuwymiarowym Boyem, a wprowadzenie (tutorial) to swego rodzaju quiz prowadzony przez Fairy - kursor ptaszysko, które jest naszym pomocnikiem przez cały czas gdy przebywamy w świecie Boya.

Warto wspomnieć, że do pełni szczęścia konieczne jest połączenie z siecią, aby nasze poczynania mogły być odnotowywane. Nie ma tu zapisywania stanu, ale oczywiście nic nie umyka uwadze Słoneczka. Niektórzy w tym momencie zaczynają dyskusję nad sensem rozgrywki. O ile można to tak nazwać, to faktycznie sensem jest rozciąganie pojedynczych Boyów, których wymiary są sumowane do globalnej statystyki, której celem jest docieranie do kolejnych planet. Jest to forma kooperacji, która bezinwazyjnie sprawia, że współdziałamy i uczestniczymy w tworzeniu czegoś, razem z rzeszą innych graczy. Sam multiplayer jednak też został przygotowany, chociaż nie był dostępny na starcie. Istnieją też oczywiście rankingi, umożliwiające zobaczenie najbardziej rozciągniętych Boyów, itd.

Od strony oprawy graficznej Noby Noby Boy wygląda tak, jakby został nabazgrany kredkami przez jakiegoś malucha z przedszkola, ale niech Was to nie myli, gdyż za wszystkim stoją algorytmy wyliczające zależności pomiędzy obiektami oraz zachowanie poszczególnych elementów. Na tym etapie widoczne są także potknięcia. Liczba przetwarzanych danych powoduje, że gra czasami zwalnia, ale na szczęście nieznacznie i tylko w niektórych momentach. Przydałaby się także opcja pozwalająca na wygodne ogarnięcie całej mapy, gdyż kamera zaaplikowana przez twórców gry nie do końca daje radę i bywają momenty, gdy ustawia się w bardzo kłopotliwych miejscach.

Ścieżka dźwiękowa to spokojna, służąca relaksowi muzyczka oraz trochę niezbyt wyrafinowanych efektów dźwiękowych.

Mimo iż Noby Noby Boy sprawia wrażenie całkowicie pozbawionej sensu i banalnej produkcji, to taki osąd jest całkowicie błędny i może do niego prowadzić tylko powierzchowne spojrzenie. Gra jest subtelną i pełną rozmaitych smaczków propozycją dla ludzi szukających czegoś nowego, wyszukanego i kompletnie odjazdowego. Czas spędzony z Nobym to kompletny relaks, spokój i niczym nieskrępowana zabawa. Gdy nam się znudzi można zawsze wpełznąć do domu i przejść na inną mapę, zakończyć rozgrywkę, albo nawet chwilę się zdrzemnąć. Atmosfera luzu i beztroski koi skołatane nerwy, a brak presji wywieranej przez „normalne” gry, znakomicie wspiera zadanie uspokajania grającego. Myślę, że grę można także spokojnie zaproponować dzieciom, które może i nie pojmą idei zabawy, za to z pewnością chętnie będą rozciągać Boya i próbować rozmaitych akcji na planszach.