II Wojna Światowa skończyła się. Zaskakujące stwierdzenie? To zależy w jakim kontekście zostało sformułowane. Otóż mam na myśli poletko gier. Teraz wszystko powinno się wyjaśnić. Kojarzone z realiami frontów ostatniej ogólnoświatowej wojny Medal of Honor, zrywa z tym trendem. Owszem, robi to jako ostatnie ze znaczących gier wojennych, ponieważ wcześniej na taki krok zdecydowali się twórcy Call of Duty oraz Battlefielda, jednakże odbyło się to w formie niezwykle odległej od tego co prezentują dwa wspomniane tytuły. O co chodzi?

O fabułę rzecz jasna. Główną osią opowieści jest konflikt w Afganistanie między siłami NATO (choć gramy tylko jako Amerykanie), a Talibami, którzy wspierani są przez czeczeńskie bojówki. Grę promowano udziałem żołnierzy amerykańskich będących w Afganistanie, którzy dzielili się swoimi uwagami odnośnie realiów tego konfliktu. Skutki tych konsultacji są dramatyczne. Tak jak dramatyczny jest ten bezsensowny konflikt, w którym ginie tysiące niewinnych ludzi, setki żołnierzy walczących za obcy kraj. Poznajemy najgorsze oblicze wojny, zżywamy się z bohaterami, których losy przeżywamy przełykając czasem gorzki smak… porażki.

Talibowie działają na swoim terenie. A ten jest górzysty, niespodziewanie zróżnicowany. Otwarte przestrzenie, jaskinie, jamy, strome zbocza ze skałami stanowiącymi osłonę. Wraz z rozwojem akcji, a więc stopniowym poruszaniem się w górę szczytu Amerykanie dostają coraz mniej danych wywiadowczych. Każdy krok może przynieść śmierć z ręki przyczajonego gdzieś wroga. Dysproporcje jakie wprowadza to w działaniach zbrojnych nawet mimo przewagi sprzętowej odczujemy na własnej, naszego bohatera, skórze.

Wcielamy się w trzech amerykańskich żołnierzy, z których każdy jest członkiem konkretnego oddziału. Mamy Rangersów będących w istocie oddziałem szturmowym zdobywającym strategiczne pozycje wroga. Jedna z misji z udziałem Rangersów zapadła mi szczególnie w pamięci. Lądowanie kilku helikopterów transportowych w wąwozie, wyładowanych po brzegi Rangersami początkowo przebiega pomyślnie. Kiedy wszystkie oddziały znalazły się na ziemi z każdej strony zaczęli strzelać Talibowie. Ogólny chaos, krzyki, ginący koledzy, strach budzą w nas niezwykle skrajne emocje. Od smutku aż po gniew. Drugim oddziałem jest słynne Tier-1 składające się z doskonale wyszkolonych komandosów, którzy przedostają się na pozycje wroga likwidując cele po cichu lub na odległość przy pomocy dalekodystansowego karabinu snajperskiego.