Jeśli wydaje Wam się, że w temacie arkanoidów nie da się już niczego więcej wymyślić, to koniecznie sprawdźcie świeżutką wariację tej kultowej od czasów 8 bitów gry o nazwie Shatter. Z pozoru oklepany temat tchnął nowego ducha w ten skostniały temat, pokazując przy tym, że przy niskim nakładzie pracy i wrzuceniu na PS Store za niewielką sumę, gra może zrobić furorę.

Shatter już na wstępie odchodzi od klasycznych zasad, jakimi rządził się arkanoid. Owszem, wciąż mamy tutaj paletkę która odbija kulki w celu zbicia wszystkich klocków występujących na arenie, uważając przy tym, by kulka nie wypadła poza ekran. Mamy tu jednak kilka istotnych zmian, które skutecznie podniosły grywalność. Akcja prezentowana jest w konwencji s-f. Za wysłużoną paletkę robi nam statek kosmiczny, będący częścią systemu odpowiedzialnego za prawidłowe funkcjonowanie fabryki. W pewnym jednak momencie doszło do awarii i nasz statek oddzielił się od reszty, by ostatecznie zaprowadzić porządek. Choć ciężko tu mówić o jakiejkolwiek fabule to miło, że pokuszono się o takie wprowadzenie.

Zanim jeszcze dojdzie do nas innowacja systemowa, pierwsze co rzuci się nam w oczy to obłędna oprawa AV. Muzyka idealnie komponuje się z eksplorowanymi planetami, co rusz podkręcając tempo zabawy swoimi elektronicznymi nutami. Graficznie z kolei już na wstępie rzuci się na nas feeria barw połączona z efektownymi rozbłyskami zawdzięczanymi czy to power-upom, czy też zniszczonym klockom. Pierwsze skojarzenie jakie przychodzi na myśl to połączenie REZa, Frequency i Wipeouta HD - jak dla mnie iście piorunująca mieszanka, która cieszy gałki oczne i pobudza zmysły, a przy tym nie męczy swoją intensywnością nawet po dłuższej sesji - wyważenie tych elementów rzutuje na spory plus z mojej strony.

Czas przejść do dania głównego jakim jest system gry. W odróżnieniu od innych arkanoidów, nasz statek ma kilka wbudowanych umiejętności, pozwalających łatwiej oczyścić plansze ze wszystkich klocków. Najważniejsze z nich to możliwość odpychania oraz przyciągania odbijanych kulek. Daje to niespotykane dotąd możliwości, gdyż dzięki odpychaniu możemy dowolnie zmieniać trajektorię lotu naszej bili. Przyciąganie z kolei służy do pochłaniania skumulowanej ilości bonusów, które pozostają po zbitych klockach. W ten sposób sami decydujemy o umiejętnym wykorzystaniu tych dwóch cech. Ponadto po rozbiciu określonej ilości przedmiotów napełnia się specjalny pasek, który po skumulowaniu umożliwia wyrzucenie przez naszą paletkę gradu pocisków, błyskawicznie oczyszczając planszę.