Nazywa się Daniel Lamb. Jest mordercą. Uciekł ze szpitala psychiatrycznego wyrzynając w pień cały personel, który próbował go zatrzymać. Jest niebezpieczny i zdesperowany, ale również... przerażony. Jego umysł jest w rozsypce, a pamięć pozwala mu na przywołanie niewielu wspomnień z życia. Razem z nim ucieka też jego dobry kumpel, Leo. Ścigają ich ludzie, którzy zamienili niegdyś Danny'ego w maszynę do zabijania - organizacja znana jako "Projekt". I nie spoczną, dopóki nie uciszą ich na zawsze...

Nawrót psychozy

Stało się. Nadeszła druga część najbrutalniejszej gry wszechczasów. Jeśli kiedykolwiek marzyliście o rozpruwaniu przeciwników piłą na pół, odrąbywaniu im głów siekierą i wyjmowaniu wnętrzności za pomocą noża, to na pewno słyszeliście już o Manhuncie. W tej produkcji nie było żadnych zahamowań, a krew dosłownie wylewała się z ekranu. Szybko stała się prawdziwą ikoną brutalności w gatunku gier wideo, jednocześnie wnosząc przy tym dużo do gatunku skradanek. Co najmniej dziwne byłoby, gdyby Rockstar nie zdecydował się na wydanie sequela. Niestety, jak to z kontynuacjami często bywa, nijak nie dorastają one do poziomu wykonania pierwowzoru…

Każdy kto miało okazję zagrać w pierwszą część Manhunta, na pewno bardzo dobrze pamięta emocje jakie towarzyszyły rozgrywce - oddechy przeciwników dosłownie czuć było na plecach. Ich groźby, wrzaski, a także błagania o życie niektórym śniły się po nocach. Pomimo swojej brutalności była to jednak rasowa skradanka; aby przeżyć trzeba było chować się w cieniu i czekać, by w odpowiednim momencie zaatakować, zabić i ponownie rozpłynąć się w ciemnościach. Niestety Manhuntowi 2 bliżej jest do zwykłego shootera TPP niż skradanki - a wszystko to odebrała mu... broń palna. Przez ponad 80% gry będziemy chodzić z nabitą giwerą i dziesiątkami magazynków schowanymi za pazuchą. O ile wciąż można zakradać się do przeciwników, to straciło to sens; znacznie prościej jest po prostu pociągnąć za spust.

Bezlitosna egzekucja

Szybkim i cichym sposobem na pozbycie się przeciwnika w Manhuncie 2 jest jego "egzekucja". Gdy zajdziemy naszą nic nie podejrzewającą ofiarę od tyłu, musimy przytrzymać "A". Im dłużej, tym bardziej zostanie ona zmasakrowana. Rozwiązanie to jednak wydaje mi się tutaj całkowicie okaleczone z jakiegokolwiek głębszego sensu, bowiem egzekucje te są niemiłosiernie ocenzurowane; towarzyszy im filtr rozmycia tak mocny, że właściwie... nic nie widać. Co naprawdę się dzieje na ekranie możemy jedynie wywnioskować z odgłosów łamanych kości i przepiłowywanych kończyn. I wcale nie przesadzę mówiąc, że zabiło to esencję tej gry. Za wykonywanie egzekucji nie ma też żadnych bonusów, podczas gdy w pierwszej części Manhunta odblokowywaliśmy w ten sposób dodatkowe poziomy bądź tapety. Czyżby brak tego rozwiązania tutaj był następstwem bardzo szerokiej cenzury?

Jedną ze słabych stron gry jest SI. Przeciwnicy czasem nie widzą nas nawet wtedy, gdy stoimy pół metra od nich, a na dodatek gubią nasz ślad gdy tylko schowamy się w pierwszym lepszym ciemnym zakamarku. Jeśli zaś nieopatrznie pozostawimy czyjeś zwłoki na środku korytarza, za bardzo się tym nie przejmą - podejdą, obejrzą, pokrzyczą i pójdą dalej, zamiast przetrząsnąć całą okolicę w poszukiwaniu sprawcy. W konsekwencji w ciągu całej rozgrywki opcja chowania ciał nie przydała mi się ani razu (!). Przy posługiwaniu się bronią SI również nie grzeszy inteligencją. Gdy schowamy się np. za murkiem, przeciwnicy będą bezsensownie w niego strzelać, marnując na to niezliczoną ilość naboi.

Nadzór pacjenta

Sterowanie Danny'm odbywa się za pomocą Wiimota i Nunchucka. Gałka służy nam do poruszania się postacią, zaś Wiimot do celowania z broni. Na tym jednak rola kontrolera się nie kończy, gdyż służy on również do wykonywania egzekucji; zależnie od broni jaką w danej chwili się posługujemy, musimy wykonywać różne instrukcje pojawiające się na ekranie. Czasami więc będziemy dźgać przeciwnika nożem ruszając Wiimotem w przód i tył, zaś innym razem uderzymy go w głowę łomem jednym machnięciem pilotem.