które jeszcze można wybaczyć. Wspomnę jeszcze o niemożności chodzenia z wyciągniętą bronią, pozostawiając ją bez komentarza - to tak, by wstępnie dać do myślenia co jeszcze może być nie tak z tą grą. W tym momencie muszę dodać, że grałem także na PSP i o dziwo system obrony i ataku sprawdza się tam znacznie lepiej (po prostu wciskamy kierunek obrony, bez nieporozumień wynikających z niedokładnego ułożenia Wiilota).

Oprawa wizualna przyzwyczaiła nas - podobnie jak fabuła - do wstrzymania się od wodotrysków. I tutaj zrezygnowano z wyjątku, serwując nam grę, która może i nie razi swoją brzydotą, lecz wygląda niemal identycznie jak wersja na PSP - od razu widać, że pozorny exclusive był chyba bardziej robiony pod przenośną konsolkę Sony. Mówimy tu o wersji na Wii, więc nie mogę traktować takiego zabiegu poważnie. Nie wspomnę już o braku jakichkolwiek większych zmian, czy dodatków względem wersji kieszonkowej.

Dźwięk z pewnością należy do najprzyjemniejszych walorów tej pozycji. Asakura po raz kolejny wziął na garb stworzenie soundtracku. Rezultat nie pozostawił złudzeń co do geniuszu kompozytora. Problem polega tylko na tym, że o wiele przyjemniej jest go posłuchać osobno niż w trakcie gry, gdyż można mieć wrażenie, że gubi się w gąszczu systemowych nieporozumień, które przykuwają znacznie bardziej niż dźwięk. Niemniej jednak po raz kolejny Tenchu dało radę w tej kwestii, choć wciąż nie na poziomie części pierwszej (tego chyba się już nie doczekamy)

Patrzysz teraz na ocenę i zastanawiasz się co nie zagrało. Wcześniej było narzekanie na prostotę masakrowania, którą teraz zlikwidowano. Dodano nowe możliwości ataków, stealth kille, ponadprzeciętne udźwiękowienie. Nie zabrakło także po kilka layoutów (różnych kombinacji rozmieszczenia przeciwników na danej planszy i ich zachowania) na całkiem spore misje. Wszystko to przestaje mieć znaczenie, ponieważ Tenchu: Shadow Assassins to najbardziej liniowe Tenchu w historii! Wyobraźcie sobie, że zaczynając misję musimy iść dokładnie wyznaczoną przez twórców ścieżką. Skończyły się otwarte tereny działań. Zapomnijcie o skradaniu się po dachach, używania linki, wybór wroga od którego chcemy rozpocząc wypatroszenie - to wszystko odeszło w niebyt!. Ja do teraz nie mogę dojść do siebie, gdyż kompletnie nie przeszło mi przez myśl, że da się stworzyć taką grę w czasach, gdy swoboda i nieliniowość to już praktycznie standard nie tylko w skradankach. Cóż z tego, że możemy złapać kota buszującego po wiosce, by robił za naszego zwiadowcę, skoro w danym momencie nie przejdziemy inaczej misji. Dlaczego gdy przeciwnik jest przy studni to możemy wycelować mu gwiazdką w głowę i do niej wpadnie, ale już w innym miejscu shuriken sprowadzi na nas wyłącznie kłopoty, zaś potencjalna ofiara nie uroni nawet kropli krwi? Wszystko jest tu z góry zaprogramowane do tego stopnia, że nawet przedmioty w określonym miejscu potrafią same się pojawić gdy nie użyjemy ich właściwie, bo inaczej musielibyśmy restartować misję.

Owszem ktoś może powiedzieć, że teraz gra jest bardziej wymagająca, zaś w niektórych momentach trzeba nieźle się natrudzić by przejść dany checkpoint. Z tym się zgodzę i nie miałbym nic do tego, gdyby nie to, że gracze stracili możliwość indywidualnego planowania działań. To dla mnie porównywalny zabieg, co dzisiejsze matury i odpowiedzi według klucza - czytaj kompletne nieporozumienie, wymuszające na człowieku ścisłe podporządkowanie się bez możliwości kreatywnego myślenia. Przykro mi panowie z Aquire ale ja - od zawsze fanboy serii Tenchu - tego nie kupuję ;). Niech to wystarczy za podsumowanie. A na koniec nie życzę sobie podobnych zabiegów w tym gatunku, proponując zwolnienie ekipy z tworzenia podobnych "perełek".