Odpowiedni klimat w grze został zbudowany przez świetne dialogi i charyzmatyczne postacie. W polskiej wersji językowej nie mamy lektora, a jedynie napisy. Na początku trochę się zdziwiłem, bo w pierwszej części było inaczej. Po pewnym czasie jednak stwierdziłem, że to było dobre posunięcie wydawcy. Nasi bohaterowie mówią po angielsku z włoskim akcentem, co świetnie buduje atmosferę słonecznej Italii. Do tego niektóre, popularne zwroty nie są przetłumaczone, a pozostały w rodowitym języku Ezio. Można się przy tym nauczyć nieco włoskiego. Dobrze więc, że całość jest z napisami, ponieważ obawiam się, że jeśli wydawca nagrałby głosy lektorów, to mielibyśmy nieudaną polonizację. A tak mamy idealnie zbudowaną atmosferę. Mając na uwadze walory edukacyjne warto wspomnieć o takiej rzeczy jak encyklopedia, która pozwala nam zapoznać się ze wszystkimi postaciami, a także budynkami zawartymi w produkcji. To świetna sprawa, móc na przykład przeczytać historię bazyliki św. Marka w Wenecji.

Toporem też powalczymy

Na temat grafiki już poniekąd się wypowiedziałem, przy okazji omawiania lokacji zawartych w grze. Czy jest sens coś dodać? Wydaje mi się, że nie. Assassin's Creed 2 trzeba po prostu zobaczyć. Pod względem graficznym to doskonała produkcja. Niezwykle szczegółowa i dopracowana. Mamy pełno efektów świetlnych i przyznać muszę, że to jedna z niewielu gier (zaraz po Gears of War 2) na Xboxa360, która wywarła u mnie opad szczęki. Po raz drugi zdarzyło mi się zatrzymać rozgrywkę i podziwiać widoki jakie przygotowali dla nas twórcy. Z kolei pod względem muzyki wiele się nie zmieniło jeśli chodzi o pierwowzór. Mamy ten sam motyw przewodni podczas interakcji z miejscami widokowi, a zwiedzaniu miasta towarzyszy nam spokojne brzmienie melodycznych utworów.