do Audi Q7, Nissan Skyline, Ford Mustang, a nawet furgonetkę przypominającą wehikuł Drużyny „A”. Wybór aut został maksymalnie uproszczony, bo nie pojawia się nawet jakiegokolwiek menu. Inaczej jest jednak z operowaniem pojazdami do każdego rodzaju wyścigów. Po pierwsze nie ma radaru co zmusza nas do zatrzymywania gry i spoglądania na mapę, co kłuci się nieco z dynamiką zabawy. Po drugie, aby zmienić samochód, zmuszeni jesteśmy do wizyty na złomowisku. Nie ma opcji automatycznego przerzucenia do naszego zbioru kolejnych wozów, co w oczywisty sposób zniechęca do zmian.

Jednak warto, bo każdym z wozów jeździ się inaczej. Jedne są wolniejsze, ale za to bardziej stabilne, podczas gdy inne szybciej przyspieszają co w efekcie utrudnia stabilne sterowanie. Ciężko tu wspominać o jakiejkolwiek realistycznej jeździe, ponieważ nie o to twórcom chodziło. Pojazdy prowadzi się super i to jest najważniejsze, bo czerpiemy z tego nie lada frajdę. Do tego przyczynia się również praca kamery, która jest lekko obniżona w stosunku do innych gier wyścigowych. Innowacyjnym rozwiązaniem są efekty związane z pracą samej kamery. Gdy pojazd się trzęsie, kamera również. Nadaje to rozgrywce ogromnego dynamizmu. Wszystko to uzupełnia dopracowany do perfekcji model zniszczeń. W samochodzie niszczy się wszystko - od maski począwszy, przez szyby i lusterka, a na drzwiach kończąc.

Zanim przejdę do opisu trybu multiplayer, warto wspomnieć o samej lokacji. Jak już wspomniałem miasto jest duże, jednak zbyt monotonne. Gdyby nie fakt, że samochody osiągają nierealne prędkości, jazda po mieście byłaby zbyt nudna. Moim zdaniem brakuje także skoczni, zarwanych mostów - wszystkiego co nada się do przedziwnych akrobacji. Dla przykładu podam tryb Stunt Run, który polega na zdobyciu jak największej ilości punktów za skoki, itp. W środku miasta zadanie te jest praktycznie niewykonalne. Być może to było powodem udostępnienia całego terenu od razu, na starcie. Dzięki temu już po kilku godzinach poznajemy każdy zakątek miast, aby wspomniane zadanie nie sprawiało większych problemów. Jest gdzie poskakać i pojeździć, jednak ciągle chcemy więcej. Jeżeli chodzi o wygląd otoczenia, to brakuje słów, aby je opisać. Nie mówię tu o oprawie wizualnej, a o ogromie, przytłaczającej wielkości oraz dbałości o szczegóły. Oprócz przeróżnych budynków i parków - mamy do dyspozycji stadion oraz kopalnie.

Wielką rolę w grze odgrywa oczywiście multiplayer. Sam dostęp do niego jest zadziwiająco prosty. Podczas jazdy wciskamy dwa klawisze i już jeździmy po mieście pełnym prawdziwych kierowców. Najbardziej interesującym elementem okazuje się wspólna jazda z kolegami po mieście. Wtedy zwykłe spychanie się na przeróżne słupy oraz samochody sprawia nie lada przyjemność : ) To jednak nie wszystko, gdyż osoba zakładającą grę może wyznaczyć nam jakiś cel, np.: wyścig od punku „a” do „b”. Prócz tego można zabawić się w tak zwane minigierki, gdzie dla przykładu podam perfekcyjne parkowanie lub pokazowy skok na wyznaczonej przez „hosta” skoczni. Zabawy jest naprawdę sporo, co w połączeniu z samotną grą, daje wiele godzin spędzonych przy tym tytule. Pomimo, że tryb sieciowy zasługuje na uznanie, nie każdemu jest dane w niego pograć. Mowa tu o posiadaczach konsoli Xbox 360, którzy mają tańszą wersję bez dysku. Wtedy podczas łączenia się z serwerem EA wyskakuje błąd o braku dysku. Skandal (!).

Ponieważ o opisywanej produkcji mówi się jako prawdziwie next-genowej, należy przyjrzeć się oprawie technicznej. Jak to zwykle w przypadku gier spod znaku EA bywa, grafika robi wrażenie. Szczegółowe detale pojazdów oraz otoczenia to tylko niektóre z nich. Do tego dochodzi przepiękny efekt słońca odbijającego się na zniszczonej karoserii naszego wozu oraz różne efekty, jak np.: filtr. Mowa tu o zastosowaniu filtru, czegoś na miarę programu telewizyjnego Top Gear, gdzie wyższa część ekranu jest przyciemniona, zaś dolna rozjaśniona. Ciężko to opisywać słowami. Trzeba to po prostu zobaczyć, gdyż efekt jest porażający.

W kwestii oprawy audio jest podobnie. Gry od EA wiodą prym również w kategorii muzyki i efektów dźwiękowych. Kawałki umieszczone w playliście sprawiają wrażenie, jak gdyby były stworzone z myślą o tej samochodówce. Są równie dynamiczne jak gra. Po prostu istne cudo. Podobnie jest z efektami, gdy nasz pojazd ulega zniszczeniu. Huk giętej blachy i tłuczonego szkła to istne arcydzieło. To trzeba usłyszeć!

Podsumowując Burnout Pradise, pomimo kilku całkowicie wybaczalnych błędów, jest świetną grą wyścigową, dającą niesamowitą frajdę z jazdy i przeznaczoną dla zwolenników zręcznościowego modelu jazdy. Z czystym sumieniem można powiedzieć, że producenci tej pozycji pokazują konkurencji, jak powinien wyglądać rasowy next-genowy tytuł.