Condemned: Criminal Origins to gra, o której marzyłem odkąd pojawiły się zapowiedzi, że pojawi się wraz z premierą nowego Xboxa. Nic dziwnego, że z radością przyjąłem wiadomość, iż otrzymamy jeden egzemplarz do testów. Grę dostarczono do mnie niedawno i od razu przejęła kontrolę nad moim życiem. Wszystko inne, co mniej ważne (sen, jedzenie i praca) poszło w kąt. Zapanowała mroczna atmosfera, a sąsiedzi z pewnością zaczęli się zastanawiać, czemu z mojego domu dochodzą jęki i chrupot łamanych kości.

Wcielamy się w rolę Ethana Thomasa – agenta FBI, pracującego w specjalnym oddziale, zajmującym się seryjnymi morderstwami. Służba głównego bohatera polega na tropieniu seryjnych morderców. Mimo iż w przeszłości Thomas zaliczył kilka sukcesów, to jego obecne sprawy nie kończą się spektakularnymi sukcesami. Mówiąc krótko wszystko idzie źle, ale Ethan jeszcze nie wie, że to nie koniec jego kłopotów. Grę rozpoczynamy w momencie, gdy agent przybywa na miejsce zbrodni, dokonanej przez mordercę znanego jako Match Maker. Wkrótce zaczynają dziać się dziwne rzeczy. Okazuje się, że nasz dzielny stróż prawa jest zamieszany w morderstwo dwóch kolegów po fachu. Jedynym sposobem na oczyszczenie swego dobrego imienia jest odszukanie prawdziwego mordercy.

Jak widać, wprowadzenie do Condemned nie należy do wybitnie oryginalnych, ale późniejsza rozgrywka rekompensuje ten fakt z nawiązką. Nie często trafia się bowiem na gry, które są tak świetnie dobraną mieszanką znakomitego wykonania i doskonałego, mrocznego, przyprawiającego o ciarki na plecach nastroju. Myślę, że kilka razy podskoczycie w fotelu. Mnie się to parę razy przytrafiło!

Esencją gry jest walka. Możecie być pewni, że wszystkie 10 dostępnych poziomów są nią wypełnione po brzegi. Arsenał dostępnego uzbrojenia jest doprawdy imponujący. Mamy tu wszelakie narzędzia do cięcia, jak również pistolety, karabiny maszynowe oraz strzelby. Dodatkowo, dzięki wielkiej interaktywności otoczenia, bronią może stać się praktycznie każdy znaleziony przedmiot, jak choćby rury, zawory, kraty wentylacyjne, ułamane kawałki desek, czy z pozoru niegroźny nożyk do papieru. Co jakiś czas pojawiają się miejsca, w których należy użyć określonej broni, bo np.: trzeba rozwalić drzwi, a do tego celu najlepszy okazuje się strażacki topór. Najfajniejsza jest jednak nie sama obfitość broni, lecz fakt, że walka wręcz jest bardzo widowiskowa i realistyczna. Przede wszystkim wymiana ciosów odbywa się w sekwencjach, w czasie których można stosować najprzeróżniejsze kombinacje ciosów, kopnięć i używać posiadanego uzbrojenia. Należy jednak pamiętać, że przeciwnicy nie są głupi i nie pozwolą się bezkarnie okładać. Potrafią oni znakomicie blokować ciosy, stosować uniki, a także wykorzystywać naszą nieuwagę czy moment słabości, aby wyprowadzić kontratak. Posiadają również umiejętność chowania się, a także ucieczki w celu późniejszego ataku z zaskoczenia. Pomyślano również o takich elementach jak czas na przeładowanie broni oraz bezwładność ciężkich przedmiotów. Szczególnie w przypadku tej drugiej sprawy, należy brać poprawkę na wielkość i wagę tego czym aktualnie walczymy. Czysta fizyka – aby walnąć przeciwnika ciężkim i dużym przedmiotem musimy najpierw wziąć rozmach, przymierzyć i wykonać ruch w jego kierunku. Po tym niezbędne są kolejne sekundy na przygotowanie do następnego ciosu. Przeciwnicy z pewnością wykorzystają ten czas, aby zaatakować. Po dłuższym graniu dojdziecie zapewne do tego samego wniosku co ja. Otóż okazuje się, że lepiej jest stosować bronie zadające jednorazowo mniejsze uszkodzenia, ale też takie, które pozwolą powtarzać ataki dość często, a w międzyczasie przydadzą się do blokowania ciosów wroga.

Realizm walki dopełnia widok z pierwszej perspektywy. Dzięki niemu grający ma wrażenie, że rzeczywiście bierze udział w makabrycznej walce na śmierć i życie. Poza tym bezustannie odczuwa się napięcie i niepewność, gdyż pierwsza perspektywa zawęża pole widzenia i nie można mieć 100% pewności, że ktoś nie zachodzi nas od tyłu. Pół biedy gdy wokół jest cicho, bo wtedy skradającego się przeciwnika może zdradzić jakiś szmer, czy potrącony przedmiot. Jednak w ferworze walki nie ma