Można jeszcze płakać, bo nie dość, że podania są strasznie nieprecyzyjne, to zmiana zawodników również kuleje. Tak naprawdę nigdy nie wiadomo, na jakiego piłkarza zostanie zmieniony nasz podopieczny. Co więcej, nie można również zmienić skali w jakiej to CPU samo dobiera nam najbardziej dostosowanego do danej sytuacji zawodnika. Szkoda, bo przy takich błędach jakie się zdarzają, byłaby to z pewnością cenna opcja.

Obrona dziurawa jak ser szwajcarski

Żeby tego było mało, często nasi zawodnicy zupełnie nie radzą sobie w obronie. Albo są za bardzo na środku pola i wystarczy jedno podanie, aby atakujący przedarł się przez nich, albo po prostu lecą w trzech na jednego. Sztuczna Inteligencja jest z pewnością najsłabszą stroną nowego PESa. Stwierdzę nawet więcej, jest ona najgorsza jaką kiedykolwiek widziałem w całej serii.

Solidne lanie należy się również twórcom za schematyczność meczy. Niemalże pewniakiem w Pro Evolution Soccer 2010 są dośrodkowania. Nabrały one teraz takiej mocy, że praktycznie co drugie kończy się bramką. Równie dobrą taktyką okazują się ataki po zewnętrznej stronie boiska, gdzie obrońcy często są bezradni. Jak wspominałem wyżej, długie podania na wysunięcie są kluczem do sukcesu i stwarzają niemal pewne sytuacje na podwyższenie wyniku. Gra przez coś takiego robi się trochę nudna. Już nie mówiąc o tym, że na niższym od przedostatniego poziomie trudności, wyniki meczów zbliżają się do hokejowych.

Nowość w sterowaniu

Zmianie w stosunku do poprzednich odsłon, uległo nieco sterowanie. Konami chwaliło się w zapowiedziach nowym system dryblingu, który całkowicie miała przejąć gałka. Muszę powiedzieć, że ten aspekt akurat im się udał. Gra się całkiem przyjemnie ze świadomością, że większość trików robi się w zasadzie naturalnie, za pomocą jednego analoga. Szybkie zwody, obracanie na piłce itp. są teraz prostsze do wykonania. Akcja przez to jest trochę bardziej dynamiczna i w tym aspekcie należy pochwalić PESa 2010.