Przed premierą gry obawiałem się, czy Split/Second mi się szybko nie znudzi. Po przejściu trybu Sezon mogę jednak przyznać z czystym sumieniem, że jest to gra na dłużej niż tylko podstawowa kampania, ponieważ daje niesamowitą frajdę w trybie wieloosobowym. Rozgrywce towarzyszą ciągłe emocje, a zwycięzcy nie da się przewidzieć. Plusem Split/Second jest również niewątpliwie to, że ma bardzo prostą i przystępną mechanikę. Po kilku okrążeniach możemy opanować sterowanie do perfekcji, wykonując efektowne drifty. Do tego wszystkiego mamy kilka ciekawych trybów w których twórcy idealnie wykorzystali potencjał drzemiący w produkcji. Możemy uciekać przed strzelającym w nas rakietami helikopterem, pędzić wąwozem omijając wybuchowe beczki spadające z jadącej cysterny, czy też uczestniczyć w wyścigu, gdzie musimy jak najszybciej przejechać przez rozwalającą się trasę. Zabawy jest sporo, a dodać trzeba, że wspomniany wyżej tryb Sezon to 12 epizodów, podzielonych na 6 odcinków zrealizowanych w formie telewizyjnego show. Przejście całości zajęło mi około 8 godzin, co jak na dzisiejsze standardy jest optymalną liczbą.

Od strony wizualnej mamy także kawał solidnej roboty. Otoczenie wykonane jest z niesamowitą dbałością o szczegóły. W oddali widzimy jak zapadają się całe wieżowce, wszędzie ogień i pył. Auta, choć bez marek znanych producentów, są również zrobione na wysokim poziomie. Nie jest to co prawda Forza Motorsport, ale też przecież nie o to w tej grze chodzi, aby podziwiać pięknie wypucowane bryki. W Split/Second nie ma nawet prędkościomierza, co dobitnie wskazuje na zręcznościowy charakter produkcji. Z kolei muzyka to nic innego jak wzniosłe melodie w symfonicznym akompaniamencie. Utwory doskonale współgrają z dynamiczną akcją, są szybkie i skutecznie podnoszą adrenalinę. Często podczas wyburzania wielkich elementów otoczenia na chwilę cichnie muzyka, a wtedy lepiej słyszymy dźwięki powyginanej stali zapadającego się budynku. Jeśli chodzi o wady to nie doszukałem się ich zbyt wiele. Są to w zasadzie nieznaczące błędy w menu, gdzie na przykład pokazana jest ikona trasy rozgrywającej się w nocy, a w rzeczywistości ścigamy się podczas słonecznego dnia. Zdarza się też, że przeciwnik przenika przez nasz samochód, ale to naprawdę rzadkość, kiedy na ekranie sporo się dzieje. Przydałoby się też trochę więcej tras, jest ich co prawda 11 (po ukończeniu Sezonu), ale jednak ciągle czujemy niedosyt.

Most zaraz się zawali, ale to chleb powszedni dla kierowców

Split/Second zdecydowanie zasługuje na uznanie. Kiedy spędziłem już wiele godzin ścigając się i rozwalając przeciwników, to z lekkim niesmakiem patrzę teraz na inne gry tego typu. Ta produkcja ma tyle akcji, jest tak bardzo dynamiczna, że reszta przy niej wygląda po prostu marnie. Wiem, że nie ma co porównywać z Gridem, Forzą, czy Gran Turismo, bo to całkiem inne gry. Jednak w kategorii zręcznościowych wyścigów jest to moim zdaniem pozycja numer jeden. Czekam teraz co pokaże Blur.